مجحوعه چیدمان

شرح

خارجی-روز-جنگل و ساحل
سکانس نهایی فیلم《زندگی شیرین》،ارجاعی است به شکست برقراری ارتباط انسانی.نویسنده فیلم، غرق در پیش پا افتادگی، به سمت ساحل می رود، به تماشای صید ماهی گیران ؛ هیولای دریایی ما قبل تاریخی.
در نگاه خیره هیولای دریایی، نیازی ازلی به ارتباط آشکار است و آنآ ، نویسنده، ناتوان از برقراری ارتباط با دختران جوان، ناچار صحنه را ترک می کند.
سازه حسین آزادی، تآکیدی است بر عدم بر آورده شدن نیاز ارتباط و روشنگری.
استعاره رنگ در کار حسین بیانی است از گوناگونی تفکرها و چشمک زدن متوالی سرها نشانه ای از تولیدات ذهنی جوامع مختلف.
در سازه حسین، روشنگری برای توده ها امری ناممکن تلقی می شود و زبان و رسانه مشترکی برای طبقه روشنگر و توده یافت نمی شود؛ این ورطه ای است برای سقوط.
اثر حسین آزادی در تمامیت رنگ ما را به سردی و یآس روشنفکری معاصر مبرد و سقوطی چون سقوط کامو را برایمان ترسیم می کند.
علی بختیاری؛ گردآورنده